„Nie może się ukryć miasto położone na górze. Nie zapala się też światła i nie stawia pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim, którzy są w domu” – tak można by krótko i biblijnie (Mt 5,14-15) opisać wydawnictwo zespołu REDHEAD HERO pt. „Owoce”.
Okazuje się, że kapela nie jest już oseskiem. Istnieje 9 lat, a płyta, która do mnie dopiero dotarła, to nomen omen owoc, który dojrzał w 2024 roku i wyszedł z mocnym krzykiem na świat w postaci 8 pełnych energii numerów i bonusem – pierwszą Epką „Remova”, wydaną w 2020 roku. Tak więc mamy w sumie na jednym nośniku 13 zgrabnych kawałków, czerpiących inspirację z tego, co najlepsze w rockowym graniu z czasów P.O.D, LINKIN PARK, NORMA JEAN, a na polskim rynku – wczesne ANASTASIS. Jakimś cudem wcześniej o REDHEAD HERO nie słyszałam, choć świat rodzimej muzyki chrześcijańskiej nie jest mi przecież obcy.
Okładkę przygotował jeden z członków zespołu – gitarzysta rytmiczny Konrad Skonieczny. Pomysł prosty i konkretny, w stonowanej kolorystyce: dojrzałe do wyciśnięcia soku winogrona, nawiązujące do ewangelicznej opowieści o winnym krzewie, a na końcu serce, które bije już tylko dla Stwórcy.
Cała historia zaczyna się tak potężnym basem i riffem w numerze „Raj, a potem?”, że od razu złapałam się jak mucha w pajęczynę. Mogłam jedynie stukać konwulsyjnie nóżką, bo muzyka nie wypuściła mnie już ze swojej sieci do samego końca, i zadawać sobie pytanie: „to jeszcze można TAK grać”? Rytuału „zniszczenia” dopełnia wokal Krzysztofa Sowińskiego, przyprawiający o ciarki mocą, czystością śpiewu i fenomenalnym „przesterem” dokładnie tam, gdzie trzeba. Całość w rytmicznych ryzach trzyma Michał Oleksik, grający równiutko niczym seria z karabinu maszynowego, ze swoją drugą sekcyjną połówką – basistą Piotrem Maleszykiem. Bębny brzmią potężnie, ciemno i chodzą aż miło, bas gra jak dobrze wytrenowane serce, pompując moc głębokim brzmieniem, a gitary Krzysztofa Lumy i Konrada Skoniecznego ociekają krwistą słodyczą dobrze wyszarpanej wołowiny z najwyborniejszych stekowni. Na dodatek ten tekst, autorstwa wokalisty! Wiecie, że kocham te, które mówią o rzeczach ważnych, a tutaj dotykamy tematyki złudnych uroków tego świata, za którymi kryje się tylko nieszczęście, uzależnienie, ból i pustka.
A potem – że tak sparafrazuję tytuł pierwszego utworu, który przeniósł mnie do tego muzycznego raju – jest już równo utrzymany wysoki poziom kolejnych kompozycji: szybka i energiczna „Zapłata” z wpadającym w ucho refrenem, „Marana Tha” ze swoistym gitarowym intro przeradzającym się po chwili w miażdżącą słuchacza ścianę dźwięków, i nieco wolniejsze, bujające się „Murmuratio”, z wartymi szczególnej uwagi agresywnymi wokalami Krzysztofa. Jest też i „Panzerfaust”, zaczynający się balladowo numer w stylistyce P.O.D, w którym śpiew zabiera nas do lepszego świata. Znakomicie skonstruowany poetycko, w nieco żartobliwy sposób dotykający trudnego tematu dręczącej bohatera walki z lękiem. To jeden z najjaśniejszych kawałków na płycie, bardzo solidny i świetnie skomponowany, okraszony pełnym serca gitarowym solo drugiego Krzysztofa. „Meta” zabiera nas w dalszą podróż do góry: bezbłędne wokale, ciekawe solo, solidna sekcja, a po chwili mamy już „Trochę jazzu” – czyli ponownie ukłon w stronę P.O.D. Nawet nie wiadomo kiedy pojawia się ostatni, tytułowy utwór, tonący w deszczu, przestrzenny i nasuwający mi trochę na myśl mistrzowski sposób, w jaki tworzone są zaśpiewy w SOAD. Refren pozostaje w głowie na długo, również dzięki wspaniale wyśpiewanej i ułożonej przez Krzysztofa melodii ze słowami: „jak długo jeszcze będziemy tonąć w absurdzie”.
Gdyby był to koniec płyty – byłabym rozczarowana, że skończyła się tak szybko. Na szczęście zespół dodał na osłodę wspomnianą na początku EP-kę. Bije z niej świeżość i radość wspólnego grania, ciekawe połączenia rozmaitych wariantów gitar: od lekko funkujących, przez te czyste, aż po głębokie przestery. Naprawdę jest ciekawie posłucha, jak to wszystko się zaczęło: „Yesdnia” niemal w klimacie Lipy z ILLUSION, „OTC” z genialnym tekstem, dotykającym głupoty cudownych środków na wszystko, bez szukania przyczyny choroby, oraz ultra ciekawymi wstawkami elektronicznymi. Wreszcie ostra „Remova” i „Dwadzieścia”, a także mój faworyt w tym zestawieniu – nostalgiczny, balladowy „Obraz Boga”.
Materiał został nagrany w warszawskim studiu California, pod okiem Roberta Wawro, który popełnił bardzo zacne miksy i mastering. Zespół czynnie uczestniczył w ich ostatecznym kształcie, otrzymaliśmy więc znakomicie wyprodukowaną płytę, która brzmi dynamicznie, energicznie i po prostu nie bierze jeńców. Mastering jest spójny i naturalny, co doskonale podkreśla charakter muzyki REDHEAD HERO. Płyta śmiało nadaje się do puszczania w rozgłośniach radiowych w Polsce i za granicą.
Kompozycje są dojrzałe, jednocześnie ciężkie i bardzo melodyjne, z łatwością zapamiętuje się całe, długie, niemal przebojowe fragmenty. Wielkie brawa za teksty, bogato czerpiące z Biblii, skłaniające do przemyśleń i niosące przesłanie, że choćby było nie wiadomo jak ciemno w życiu, to zawsze jest droga wyjścia. Bez zbędnej cukierkowej poezji, raczej z gatunku „prawy sierpowy między oczy” i leżysz na deskach, bo coś cię poruszyło.
Najchętniej postawiłabym albumowi (z wiadomych zapewne zespołowi względów) siódemkę, ale nasz szkolny system za najwyższą ocenę wciąż uważa szóstkę 😉 Oby można Was było zobaczyć jak najszybciej na koncertach, bo jesteście tego warci!
Alina Lewandowska (FB: https://www.facebook.com/ilovewhatihear)